23 October 2016

Tariq Mahushukeen and the gates he walks through

It is never easy to find parking on Kumaratunga Munidasa Mawatha, better known as Thurstan Road for reasons that warrant another article, even when it is not under repairs.  Even at night, there are vehicles parked on the stretch from Alfred Place to Pedris Road, mostly by those who stop to have a bite at Raheema Hotel.  A week ago, I did find one spot, just beyond the pedestrian crossing.  It was around 8.15 pm.  I went in, gobbled down a couple of parathas and came out.  I was essentially waiting for summons from my daughters who were attending a concert at Bishop’s College.  I got the call, got into the car and started it. That’s when the drama happened.

There was a vehicle parked right in front.  I had to reverse and then pull out.  I hadn’t noticed a motorcycle parked just behind me and I didn’t see it in the rear view mirror or the side mirrors.  The inevitable happened.  I knocked it down.  I got down immediately.  The bike had fallen.  Then someone called out my name.

“Malinda, nothing happened.  Just lift it up.”

The voice came from a car parked behind the said pedestrian crossing.  Tariq Mahushukeen had noticed me.  He later said, ‘I didn’t know it was you until you got off and was checking out what happened.  Shirt out, slippers…the iconic Malinda Seneviratne look…that’s when I recognized you.’ Tariq knows how to make anyone look good, I learned that night.  I learned other things too, about Tariq, about school and about people.  

He told me that a couple of police officers had come on the bike and that they had gone in.  ‘In’ I thought was Raheema, but he said ‘no, they went up those stairs’.  A communication centre.  I went up.  I found two people at the counter, one in uniform and the other in civvies.  I told them what happened.

They came down and checked ‘the damage’.  A few scratches.  They ‘found’ more serious damage and the one in civvies said that he had just got the bike ‘fixed’, the area near the handlebar, he said.  The man in uniform took my driving license.  He took pictures.  I felt these officers who said they were from the Cinnamon Gardens Police, were trying to pinch my pocket (‘pick’ would be too unkind a word).  I told them that if that’s the case, then we should let the law deal with it.  That’s when they raised their voices.  I asked ‘how much’ and the owner of the bike said ’10,000’.  

Suddenly someone intervened.  Tariq.  He told them what he had seen and he told them not to be unfair.  The ‘price’ was brought down to 3,000 rupees.  I was in a hurry and fortunately had enough money with me.  I gave 4,000 rupees.  Then the owner started crying.  No, I am not making all this up.  Tariq saw.  It was too much for me.  Stupidity and a weakness in the face of tears came into play.  I can’t see anyone cry, machang,’ I told Tariq, gave the man another 6,000 and left.  

The following morning Tariq called.  He first apologized for butting in.  Then he said that ‘repairs’ wouldn’t have cost more than 500 rupees and that we should take it up at some higher level.  Maybe I should have at least informed the OIC of the Cinnamon Gardens Police Station, but it was water under the bridge as far as I was concerned.  

I have known Tariq for 46 years.  We were never in the same class (he was in the English medium class and I was in a Sinhala medium class).  But I knew his face and name because I had heard people address him.  I don’t think we ever spoke while we were in school.  Years later, whenever we ran into each other at reunions we both attended, we exchanged greetings.  Once I ran into him at Shanti Vihar and we spoke for a bit.  And of course we would catch each other on conversations of mutual interest on Facebook.  

I thanked him for standing up for me and by way of expressing appreciation, reminded him that we hadn’t really talked in all the time we’ve known (of) each other.

“That doesn’t matter machang.  All that matters is that we walked through the same gates to school.  We don't look away when someone is in trouble.  That’s what my father taught me and that’s what my religion teaches me.”

Those words gave extra value to his simple act of intervention, because he had told me as he was about to drive off that he was on his way to hospital to see his wife who was not too well.  

And I thought of Tariq Mahushukeen.  I remembered a Facebook post written a year ago (October 19, 2015).  This is what he wrote: ‘I miss my dad.  I lost my best friend 40 years ago today.  I lost my dad to an Aortic Aneurysm in front of my eyes and it changed my life.  Today I recommit myself to be the man he was.  I love you Dad and miss you so much.  May God bless you always.’

I had never spoken with Tariq in the 12-13 years when we schooled together.  But I had always remembered him as someone who just couldn’t stop smiling.  And all those ears of smiling, he was also a little boy who had lost his father.  I remembered writing him a short note a year ago on his birthday and dug it up.

“I still remember you from Grade 1L.  Always with a smile (although I am sure there were times you didn’t feel like smiling).  Your smile and your eyes have remained the same Tariq.  And although we haven’t really talked too much, I suspect that your ways of being have remained pretty much the same.  Be well, be at peace and keeping on this special day and always.  Happy Birthday, brother.”

That was on July 28, 2016.

A week ago, our paths crossed and I can say with absolute conviction that he is the man his father wanted his 10 year old boy to grow up to be, and also the man Tariq believed his father wanted him to be.

A week ago, there was a minor accident.  Money exchanged hands.  Comes, goes, no big deal.  But lessons were taught and learnt.  No price tag.  Walking through the same gates means a lot.  Not looking away when someone is in trouble, regardless of commonalities associated with entrances and exits, means a lot more.  There are gates other than those which belong to schools.  Thousands walk in and out through them.  Some are marked by grace.   

A week ago I met Tariq Mahushukeen.  It was the first time we had really spoken to each other.  And it made a difference.  

20 October 2016

First, get the lines straightened out Jayampathy

Dr Jayampathy Wickramaratne,  who is described as someone playing a pivotal role in the constitution-making process in his capacity as a member of the steering committee on the subject, has offered some thoughts on the progress of the initiative in an interview with the Daily Mirror.  He has offered a nutshell version in the following terms:

“There is some agreement on electoral reforms - a mixed member proportional system.  On the executive, the President’s position is clear that it has to be abolished. The President has to make a public statement. Then, we should look at how the present executive should be replaced with. The principles of devolution are under discussion by us. Things like the nature of State and the place for religion have not even been touched.”

In essence, therefore, the Committee hasn’t really moved beyond recommendations made by the committee headed by Dinesh Gunawardena on the matter of electoral reform.  In April 2015, President Maithripala Sirisena addressing a sizable rally of the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) at Vihara Maha Devi Park vowed to see the 20th Amendment (on ‘Electoral Reform’) through.  It was after all an election promise which he made and which the United National Party (UNP) endorsed by supporting his candidacy for the presidency in January 2015.  In fact, according to his manifesto, it was to be done and dusted within 100 days of him assuming office, but in the 18 months since that last we-will-do-it assertion it’s been all quiet on the electoral reform front.

It’s pretty much the same on the matter of abolishing the executive presidency: chest-beating before the election, sporadic affirmation of intent (as at the funeral of the late Ven Maduluwawe Sobitha Thero) since watered down to ‘agreement in principle’ and now Dr Wickramaratne saying that the President wants abolition but hasn’t made a public statement.  That’s strange since there’s nothing more ‘public’ than an election manifesto!  Little or no progress, then.

The nature of the state and the place for (of?) religion are untouched, he says.  Tough issues no doubt, and we should not forget that the committee has a tough overall brief, but that said, ‘no progress’ is a legitimate conclusion.  

This leaves us with ‘devolution’.  It appears then that the Committee has expended efforts on this issue to the exclusion of all else, which of course is not exactly an indefensible privileging. 

So what of devolution as per the deliberations of this Committee?   Wickramaratne has dwelled at length on the division of powers between the ‘centre’ and the provinces, assuring strong safeguards against division of the country as well as mechanisms to ensure that the centre’s power to intervene in ‘provincial matters’ is not abused.  

He elaborates on the latter, lamenting ‘centre-intervention’ on subjects such as agriculture which he claims produced negative results while arguing that greater sway for provincial councils is the reason for better performance at the Grade 5 Scholarship Examination by children from schools outside the Western Province.  These are weak and selective examples which indicates sloth on the part of the Committee in engaging in a comprehensive review of the 13th Amendment.  It also indicates (dangerously) that the process has boiled down to one of constructing a case for a preferred outcome as opposed to a sober consideration of all factors and letting their true value determine direction and outcome.  

He says nothing of the gross wastage of budgetary allocations to the provincial councils, with large chunks going for up-keep and paltry amounts being set aside for development.  He says nothing of resource anomalies across the provinces, a fact that calls for centralized allocation (which can be constitutionally guaranteed, just as the kind of ‘strong safeguards’ regarding abuse of intervening power and separatist tendencies he believes are necessary).  There are no doubt many spheres/activities where greater sway by regional entities make more sense than centre-heavy policy-making processes, but there’s nothing to say that only devolution will produce such happy outcomes.  

Dr Wickramaratne clearly believes or wants us to believe that the Committee is taking its work seriously.  The facade of sobriety, however, crumbles on one crucial point: boundaries.  

Constitutional reform is not only about democratization.  We were told that it is also about ‘reconciliation’.  Reconciliation has been reduced to devolution of power and this itself demonstrates the poverty of the process, the intellectual arrogance and the political chicanery of the overseers.  Over and above the fixation of devolution is the glaring error of not revisiting the logic of the boundaries to which power is sought to be devolved by these worthies.  

If this is a serious process (and we are willing to make allowances for the long deliberations on account of the seriousness), then the Government should do a comprehensive audit of the entire system including all elements that have been created for political expedience (as was the case with the 18th Amendment, duly and happily overturned albeit with some flaws), thrust down undemocratically and illegally down the throats of all citizens (the 13th Amendment) as well as ad hoc decision that have (in retrospect) given a tangible foothold to myth-mongering and land-grabbing chauvinists.  The last, in short, is about cartography; the matter of provincial boundaries which President Sirisena correctly pointed out were drawn by a colonial power and which have no basis in any science pertaining to map-making including ‘history’ but which, since then, the Eelamists have used as the basis for a tall story about homelands!

Why is the Committee not (re)considering provincial boundaries? Why is not demanding (of itself, of politicians and relevant experts) a review of these arbitrarily drawn lines?  

Constitutions should ideally be robust.  If they can be amended willy nilly according to the whims and fancies of a few then they are not worth the paper they are written on.  It requires integrity (hard to expect such from politicians, but let’s keep that aside as a ‘what-can-we-do?’ thing) and seriousness.  If random interventions (like map-drawing) are concretized and legitimated in a context where these lines have been used to construct a separatist narrative, then the constitution-making process is a farce.  

As things stand and as stated at the beginning of this essay, the Committee is clearly not making much progress.  It is fixated on devolution with a few qualifiers to allay concerns about a constitution that essentially creates better ground conditions for separatists to operate on.  The Committee is absolutely silent on the most glaring ‘anomaly’ on the ground, that of random, unscientific, ahistorical lines demarcating the key unit that is being deliberated, namely the province.  How on earth can anyone take the Committee seriously, therefore?

Dr Wickramaratne has his work cut out for him.  Get the lines straight, Jayampathy.  If it’s a serious effort, then this serious error has to be rectified, however long it may take.  Anything less is dodgy and demands an F Grade.  You start at the very beginning.  The ABC, if you will.  And the ABC of devolution begins with boundary lines.  Get them right.  

See also:

Malinda Seneviratne is a freelance writer who contributes a weekly column for the Daily Mirror titled 'Subterranean Transcripts'.  Email: malindasenevi@gmail.com.  Twitter: malindasene

18 October 2016

ඊළමේ කයිවාරු රේඛා සහ බලය බෙදීමේ කෝලම

දුක්ගැනවිලි ඇත.  හැමෝටම.  අභිලාෂයන්ද ඇත. හැමෝටම.  අභිලාෂයන් නිර්මාණය කිරීම ධනවාදයේ අනිවාර්යයකි.  අභිලාෂයන් වැළඳගත් අය සටනට කැඳවීම දේශපාලනිකය.  සුලබය.  දුක්ගැනවිලි ප්‍රසාරණය කිරීමද, ප්‍රසාරණය කරන ලද දුක්ගැනවිලි වලට අභිලාෂයන් හා කිරීමද දේශපාලනික ය. සුලබය.  මෙසේ දුක්ගැනවිලි ප්‍රසාරණය කල නිසා හෝ ඒවා අභිලාෂයන්ට හා කිරීම දුක්ගැනවිලි වල සැබෑ දිග පළල ගැඹුර නොසෙවීමට හේතුවක් නොවේ.  ඒවා නොවිසඳීම ට ද හේතුවක් නොවේ.  කණගාටුවට කාරණය වන්නේ ආලේප සැරසිලි හේතුවෙන් ප්‍රශ්ණය වෙන අතකට අනිවාර්යයෙන්ම හැරීම යි.  දෙමළ නිජබිම් කතාව ආලේපයකි, සැරසිල්ලකි, සැබෑ ප්‍රශ්නය නොවිසඳෙන තැන ට ඇද දමන.  එබැවින්ම ඒ ආලේප සහ සැරසිලි වලින් සැබෑ දුක්ගලවිල්ල මුදවා ගැනීම අනිවාර්යයක් වේ.  ඉතින් අපි ආලේප සහ සැරසිලි ගැන කතා කරමු.

ඓතිහාසික/සම්ප්‍රදායික නිජබිම් ගැන ඊලාම්වාදීන් මෙන්ම ෆෙඩරල් වාදීන් ඇතුළු විවිධාකාර (බලය) බෙදුම්වාදීන් අඩි හප්පද්දී ඔවුන් හිතා මතා කතිකාවෙන් ඉවත් කරන කරුණු කිහිපයක් සඳහන් කිරීමේ පුරුද්දක් මට ඇත.  දෙමළ ජාතිවාදීන් ගේ ඊළාම් සිතියම පදනම් වන්නේ වත්මන් පළාත් සිතියම මත ය.  එම පළාත් එකිනෙකින් වෙන් කරන රේඛා ඇන්දේ බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්.  සුද්දෝ.  ඊළම වේවා, 13 වන සංශෝධනයට එහා ගිය බලය බෙදීමක් වේවා (ෆෙඩරල් සිට ඊළම දක්වා), කතන්දරයට අදාළ ඉරි ඇන්දේ සුද්දෝ මිස දෙමළ ජාතිකවාදීන් නොවේ.  දෙමළ ජාතිකවාදයට එවන් ඉරි ඇඳීමට පාදක කර ගත හැකි කිසිඳු ඓතිහාසික මූලාශ්‍රයක් නැත. අඩුම තරමේ දෙමළ ජාතිකවාදයේ දුප්පත්කම කියාපාන සහ එය එදා සිට පෝෂණය හිඟා කෑ දමිළ බසින් ලියවුන ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍යයේ වත් එවන් සාධක නැත.  සිංහලයාට නැති දමිලයාට ඇති 'වඩා පැරණි' ඉතිහාසයක් ගැන විග්නේශ්වරන් වැන්නන් පුරසාරම් දෙඩුවත් ඔවුන්ගේ සිහින දේශයේ 'දේශ සීමා' ඇඳ ඇත්තේ සුද්දෝ.  ඒ 1890 වර්ෂයේ.  [සැ.යු:  ඊලාම්වාදීන් වයඹින් ද කොටසක් තම 'සිතියමට' එකතු කල බව සැබෑය, එහෙත් 'උතුරු-නැගෙනහිර' කතාවට එය අවශේෂ වේ.]

සුද්දෝ එම රේඛා ඇඳීමට ඓතිහාසික මූලාශ්‍රයන් භාවිතා කර ඇති බවට කිසිඳු සාක්ෂියක් නැත.  පරිපාලන පහසුව සඳහා හිතුමතේට කොළ කෑල්ලක ඉරි ඇඳ නැති ප්‍රශ්ණ ඇති කිරීමේ කලාව ප්‍රගුණ කර තිබු සුද්දෝ කියන්නේ මේ රටේ සම්පත් මංකොල්ල කෑ, වෙහෙර විහාර දාගැබ් මෙන්ම හින්දු කෝවිල් කඩා බිඳ දැමූ, ගම් නියම් ගම් වලට ගිනි තැබූ, සිංහල ජනතාව සමූලඝාතනය කල (දැන් කාලේ එවැනි ක්‍රියාවන්ට කියන්නේ 'වාර්ගික ශුද්ධය' කියා ය), මේ රටේ සංස්කෘතිය විනාශ කිරීමට අසීමිත (මුත් අසාර්ථක) ප්‍රයත්නයක යෙදුනු ම්ලේච්ච්ඡ ජන වර්ගයකි.  (මේවා  අමතක වී ඇති හීනමානකාරයින් බොහෝ සිටින බැවින් කිව යුතු දෙයකි මෙය).   අඩුම තරමින් භූගෝලීය හෝ වෙනත් විද්‍යාත්මක සාධකයන් සලකමින් පළාත් වෙන් කිරීමටවත් ඔවුනට විනයක්, දැනුමක් හෝ උවමනාවක් තිබුනේ නැත.   ඉතිහාසයකට නෑකම් කිව හැකි රේඛා නැති බැවින් ඇත්තේ 'තක්කඩි ඉරි' පමණි.  බෙදුම්වාදීන්ට වැරදුනේ මෙතැනයි.  අබවින් 1890 ට පෙර දේශසීමා සහිත රටක ඉතිහාසයක් ගැන ඔවුනට කතා කල නොහැක.

දෙමළ ජාතිකවාදීන් ප්‍රධාන වශයෙන් කාරනා දෙකක් මතු කරති.  එක, දුක්ගැනවිලි.  දුක්ගැනවිලි ප්‍රසාරණය කලද බලය බෙදා විසඳීමට තරම් ප්‍රශ්නයක් නගන්න නොහැකි නිසාදෝ දමළ ජාතිකවාදීන් 'අභිලාෂයන්' ගැනද කතා කරති.   තේරුම් ගැනීමට අපහසු නැති, සාමාන්‍ය දේශපාලන කරුණකි මෙය.  බොරුව, වංචාව සහ තර්ජනය ඇතුළු තමන් සතු සම්පත් තමන් ගේ (එනම් සමූහයේ නොව, මෙවැනි කෛකතන්දර ගොතා දේශපාලනිකව ගොඩ යෑමට උත්සහා කරන පුද්ගලයින් ගේ) අරමුණු සාක්ෂාත් කිරීම උදෙසා යෙදවීම දෙමළ ප්‍රජාවට සුවිශේෂ වූ ක්‍රමවේදයක් ම නොවේ.  අවුල ඇත්තේ මෙවන් සැලසුම් වලට සුජාත භාවයක් ලබා ගැනීමට උත්සහා කිරීම යි.

මෙහෙම හිතමු.  නිජබිම් යැයි කියාගන්න ප්‍රදේශවල වෙසෙන දමිළ ජනගහනය (සමස්ත ජනගහනයෙන් ප්‍රතිශතයක් ලෙස ගත කල) ට සමාන ජනගනයක් ඇති ජනවර්ගයක් ගැන සිතමු.  එම ජනවර්ගය නියෝජනය කරනවා යැයි කියන ජාතිකවාදීන්ටද කයිවාරුව ඔප්පු කරගන්නට නොහැකි යැයි සිතමු.  ඔවුන්ද දුක්ගැනවිල්ල ට අභිලාෂයන් පටලවා, දෙකම ප්‍රසාරණය කර, ඉල්ලීම් තර්ජන දක්වාද තර්ජන ත්‍රස්තවාදය දක්වාද තල්ලු කලේ යැයි සිතමු.  මේ සියලු තත්ත්වයන් සමග 'වෙනම රටක්' ඉල්ලන තවත් ජනවර්ගයක් මේ ලොව තිබේද?  නැත.  උරුමකම් නැතිව ඉඩම් අල්ලන එකම එක කණ්ඩායමක් ඇත.  ඒඅධිරාජ්‍යවාදීන්.  'දෙමළාගේ ප්‍රශ්ණය' මේ අනුව ඉතා සරල වේ:  ඉල්ලීම සාධාරණය කිරීමේ දුෂ්කර කමේ ප්‍රශ්ණයයි .

ඊළඟ කාරණය 'දේශ සීමා' වේ.  ඊළාම් සිතියම ඇන්දේ කවුරුන් දැයි නොදනිමි එහෙත් එවන් සිතියමක් ඇත.  ඒ සඳහා පාදක වූ ඉතිහාසය කුමක් ද?  දෙමළ ජාතිකවාදී බේගල් වල දේශසීමා ගැන ඓතිහාසික කරුණු නැත්තේ ඇයි?

සී.වී.විග්නේශ්වරන් නම් කියන්නේ දෙමළ ඉතිහාසය (මේ දිවයින තුල) සිංහලයාගේ ඉතිහාසයට වඩා පැරණි බවයි.  පුදුම හිතෙනවා මට නම් මේ 'ඉතා පැරණි' ඉතිහාසය තුල දෙමළ සලකුණු අල්ප වීම ගැන.  කෝ ඒ ඉතිහාසය කියාපාන ඉතිහාස ග්‍රන්ථ?  කෝ නටඹුන්?  උතුරේ සහ නැගෙනහිර ඇති බෞද්ධ නටඹුන් 'දෙමළ බුද්ධාගම' කට සාක්ෂි දරනවා යැයි තර්ක කරන අය ට 'එහෙනම් කෝ දෙමළ බසින් ලියවුන බෞද්ධ ග්‍රන්ථ?' ප්‍රශ්නයට උත්තර දෙන්න බැරි ඇයි?  මේ සියල්ල ට වඩා වැදගත් වන්නේ 'කෝ ඉරි කෑලි?' යන ප්‍රශ්නයයි, මන්ද ඉරි කෑලි නොමැති නම්, 'දේශයකට' සීමා තිබිය නොහැකි නිසා.

මේ රටේ පළාත් නවයක් ඇත.  මේ 'බෙදීම' ප්‍රධාන වශයෙන් පරිපාලන පහසුව සඳහා විය.  වික්ටෝරිය රැජිණ ගේ පාලන සමයේ සිදු කර එකකි එය.  එනම් 1890 දී. එතෙක් රට පළාත් පහකට බෙදී තිබිණ.  ඒ 1833 සිට (සිව් වන විලියම් රජ සමයේ).  ඊටත් පෙර බෙදී තිබුනේ රුහුණු, මායා සහ පිහිටි යනුවෙනි.  'තුන් සිංහලේ' වුයේ මෙයයි (සැ.යු. මෙහිදී 'සිංහලේ' යනු සිව්+හෙළ හි බිඳීමකි, එනම් යක්ෂ, රාක්ෂ, නාග සහ දේව යන හෙළයට අයත් කණ්ඩායම් සතරෙහි එකතුවකි එය).  ඉතින් අර විග්නේශ්වරන් කියන ඉතා දීර්ඝ වූ ඉතිහාසයට අදාළ සිතියම් ඇත්තේ කොහෙද?  දේශපාලන වාසි සඳහා ඉඳ හිට වනන ඊළාම් ධජයේ ඇඳ ඇති සිතියමේ ඉරි කෑලි මොන මූලාශ්‍රයන් පදනම් ව නිර්මාණය කල ඒවාද?  විග්නේශ්වරන් මෙන්ම දෙමළ ජාතිකවාදය දෙසා බාන මිත්‍යාවන් මිත්‍යාවන් බව දැන දැනත් ආසාවෙන් ගිල දමා නැවත නැවත වමාරන බලය-බෙදීමේ ප්‍රේමවන්තයින් ද සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි ප්‍රශ්ණ වලට පිළිතුරු සපයන්නේ නැත.

එහෙත් දැන් නම් මග හරින්නට අසීරු වී ඇත, මන්ද ප්‍රශ්නය අසන්නේ ජනාධිපති තුමා බැවින්.  ජනාධිපති තුමා අදාල පාලකයාගේ නම වැරැද්ද ගත් බව සත්‍යයකි (ඔහු පැවසුවේ රට පළාත් නවයකට බෙදුවේ ජෝර්ජ් රජුගේ සමයේ බවයි).  ඒත් වැදගත්වන්නේ වර්ෂයයි.  1890.  විග්නේශ්වරන් ගේ 'ඈත අතීතයේ' නොවේ 1890 පිහිටා ඇත්තේ.  එකයි අවුල.  විග්නේශ්වරන් තවත් එක බලකාමියෙකි.  ඔහුව අමතක කරමු.  වැදගත් වන්නේ වසර සහ ඉරි කෑලි ය.  වැදගත් වන්නේ ඉරි කෑලි ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ යහපාලන ජනපති බවයි.  ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙහිම නායකයින් මෙන්ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ප්‍රධාන වාමාංශික යැයි කියාගන්න පක්ෂයන්හිද නායකයින් මග හැර ඇති කාරණය සිරිසේන ජනපති තුමා මතු කර ඇත.  මේ ගැන බලය-බෙදීමට ලොල් ඊනියා බුද්ධිමතුන්, වාමාංශිකයින් සහ එන්ජීයෝ කාරයින් කිසිවක් නොකියන්නේ ඇයි?  ඉන්දියාවට කියන්න දෙයක් තියේද? එතකොට එරික් සෝල්හයිම් ලා මොනවා කියයිද?  බ්‍රිතාන්‍ය මහා කොමසාරිස් කාර්යාලයෙන් නිවේදනයක් නිකුත් වේ ද?

ඉරි කෑලි කතාවෙන් ඊලාම් වාදය මෙන් ම "ජනවාර්ගික පදනම්" මත බලය බෙදීමේ බලවේගයන් ද කුජීත වී ඇත.  ඉතිරි ව ඇත්තේ ප්‍රබන්ධ පමණි.  ඒවා ඔස්සේ බලය බෙදීම යනු තක්කඩි කමකි.  එසේ නොමැති නම් ඉඩම් මංකොල්ලයකට පිඹුරුපත් සැකසීමකි.

ඉතින් අප නැවත මෙසේ කියා සිටිමු.  දුක්ගැනවිලි ඇත.  හැමෝටම.  අභිලාෂයන්ද ඇත. හැමෝටම.  අභිලාෂයන් නිර්මාණය කිරීම ධනවාදයේ අනිවාර්යයකි.  අභිලාෂයන් වැළඳගත් අය සටනට කැඳවීම දේශපාලනිකය.  සුලබය.  දුක්ගැනවිලි ප්‍රසාරණය කිරීමද, ප්‍රසාරණය කරන ලද දුක්ගැනවිලි වලට අභිලාෂයන් හා කිරීමද දේශපාලනික ය. සුලබය.  මෙසේ දුක්ගැනවිලි ප්‍රසාරණය කල නිසා හෝ ඒවා අභිලාෂයන්ට හා කිරීම දුක්ගැනවිලි වල සැබෑ දිග පළල ගැඹුර නොසෙවීමට හේතුවක් නොවේ.  ඒවා නොවිසන්දීමට ද හේතුවක් නොවේ.  කණගාටුවට කාරණය වන්නේ ආලේප සැරසිලි හේතුවෙන් ප්‍රශ්ණය වෙන අතකට අනිවාර්යයෙන්ම හැරීම යි.  එබැවින්ම ඒ ආලේප සහ සැරසිලි වලින් සැබෑ දුක්ගලවිල්ල මුදවා ගැනීම අනිවාර්යයක් වේ.  දෙමළ නිජබිම් කතාව ආලේපයකි, සැරසිල්ලකි, සැබෑ ප්‍රශ්නය නොවිසඳෙන තැන ට ඇද දමන.  

13 October 2016

The ‘National Question’ and the vague-speak of Tamil ‘moderates

There are some fundamental difference between moderates and extremists that go beyond the obvious degree of flexibility.  Extremists are upfront, moderates are cagey.  Extremists may believe (even if they don’t say it) that the fact of extremism gives moderates maneuverability and therefore increases the chances for moderates to secure ground.  Moderates tend to believe that the non-negotiability that is inherent to extremism hardens the other side to a point that makes such extraction difficult if not impossible.  

When extremists have the upper hand, moderates are rendered into docile yes-men and yes-women.  When moderates are stronger, extremism goes underground, surfacing only now and then to mark presence.  Extremists use language that is intransigent, moderates keep things vague.  

There is then a symbiotic relationship between the two groups.  The history of Tamil Nationalism (or Tamil Racism/Chauvinism if you will), for example, demonstrates all of the above.  Indeed, if you take the history of Sinhala Nationalism (or Sinhala Racism/Chauvinism, if you will), a similar case can be made.   In this essay I focus on the former, simply because there seem to be some tension between the Tamil ‘moderates’ and ‘extremists’ which can give the false impression that they are essentially at odds with each other when in fact they are not. 

The ‘tension’ came into the open with the racist posturing of the Chief Minister, Northern Province, C.V. Wigneswaran.  The ‘moderates’ who have some voice in the Tamil Nationalist discourse were quick to censure.  It was as though they were in damage-control mode.  Some even observed that Wigneswaran’s antics could only strengthen Sinhala hardliners and argued that this would compromise the Tamil project which they probably believed was on the verge of securing some real estate (political and otherwise) from a Yahapalana Government they believe owe them something for winning the Presidential Election, 2015.  They’ve argued that Wigneswaran and other extremists are essentially an unnecessary distraction that robs something from the more important discussion of ‘The National Question’.

‘The National Question’ indeed!  Now that is the Grandmaster (Grandmonster?) of moderate-speak, i.e the Vagueness Device.  Let’s consider a few terms by way of illustration before we proceed.  The unrepentant and unabashed Eelamists (extremists) will say ‘Separate State’, the shy-making Eelamists (moderates) will say ‘Self-Determination’; the extremists use the Eelam-Sri Lanka distinction, the moderates say ‘North and South’; extremists will talk about ‘our/my people’ and moderates will say ‘multi-ethnic’ and ‘multi-religious’ taking care not to mention numbers and proportions; the extremists will say ‘border’, the moderates say ‘border villages’; the extremists will the inalienable rights of Tamil people to Eelam (contoured by lines arbitrarily drawn by the British and indefensible in terms of history, demography and geographic realities), the moderates say ‘The National Question’.  The extremists are upfront about Eelam-need, the moderates blur, tease and deceive — when they say ‘national’ is could imply a reference to Sri Lanka when in fact they are thinking ‘Tamil Eelam’.

The truth is that there are grievances that are enumerable and their resolution do not necessarily require division or even devolution of power.  Indeed, devolution cannot resolve the kinds of grievances that have been articulated and whose articulation is buttressed by substantiation given the demographic spread of the Tamil community.  

Devolving to British-drawn lines is no resolution but in fact could lead to the creation of a truly ‘national’ question in that it could rip the country along ethnic lines that could be much worse than what the partition which created India and Pakistan did.  

But that’s the bread and butter of the moderates.  They have to keep it vague.  Ask them to break down this ‘national question’ and the Tamil nationalism that’s hovering at tongue-tip will pop out, legitimate grievance  will be exaggerated and coupled to unreasonable aspiration, fact will be inflated with fiction-air, history will be obliterated in myth, and history supplanted with source-poor heroic epics, and selectivity will underline the entire narrative. The other option is to distract.  They’ll talk about secularism, the removal of certain articles that privilege Buddhism, the celebration and affirming of diversity by allowing for multiple systems of law (thesavalamai, sharia) and will essentially keep the ‘national question’ afloat when in fact it should be buried if not for anything for it’s affront to intelligence.  

Wigneswaran is a distraction, yes.  He feeds and feeds on the worst sentiments of ‘belonging’ and ‘identity’, both among Tamils and Sinhalese.  He essentially contributes to the postponement of a sober, logical and fact-backed consideration of grievances.  His ‘detractors’ among the ‘moderates’ (or the necessary adjunct of the ‘Tamil Project’ as opposed to fellow articulators of real and unresolved grievances) are worse because they are the frill-makers; frills distract, camouflage and lulls into a sense of false security all peoples of all communities.  

There is a ‘National Question’ (if you want to use the term).  It is the fudging of ‘nation’ and ‘question’ by all Eelamists of all hues and all degrees of flexibility, the extremists as well as the moderates.  It is high time that they are called upon to make list, shake it as many times as they want and submit it to public scrutiny.  

06 October 2016

President Sirisena has spoken (on Eelamist myth-mongering)

There's no better proof that 'Eelamism'
was a British creation than the fact that
the 'Eelam Map' is a trace of arbitrary lines
drawn by the British.
On many occasions when the issue of ‘homelands’ (traditional ones, that is) have come up, I have made the following observation: the current provincial boundaries (which are the basis for the Tamil chauvinists’ claims and demands for forms of regional autonomy ranging from augmentation of the 13thAmendment to a federal arrangement and to even a separate state) are lines arbitrarily drawn by some white man even as he played his part in the plunder of the island’s resources, exploitation of her people, vandalizing of places of religious worship, and the systematic destruction and/or theft of her cultural artifacts.  

The entire discourse of the ethnic-conflict, so-called, has been about alleged grievances.  It has also been about inflating these and perhaps because even with inflation the devolution ‘solution’ is so weak, grievances (alleged) have been coupled with aspirations.  Nothing wrong in this.  It’s politics.  It’s about using available resources (which include the facilities of deceit and threat) for self-improvement, either of the community (in the nobler manifestations) or a few individual articulators (as is more common).  What’s wrong is the chest-beating indignation and self-righteousness.  

They all get tripped on multiple counts, these defenders of fictions, justifiers of land-grabbing intent and rhetoricians adept at painting myth as history and fiction as fact, but perhaps nothing induces blush more than the following two questions.  First, is there any community of the same size (proportionally) with the same sparse substantiation of claims, with a track record of brinkmanship, tacit and even open approval of terrorism, anywhere in the world that has married provable grievance to reasonable aspiration and demanded the delivery of the kind of baby that Tamil nationalists have asked for?  Then there is the vexed question of boundaries alluded to above.  That’s a real bummer, the Americans of the USA who have for reasons that are not too obscure supported such moves, might say.  

Someone would have drawn the ‘Eelam Map’ which is the most prominent element in the flag used by the LTTE and LTTE sympathizers.  From what history were those lines obtained?  Where in the Tamil chauvinist narrative is there reference to any historical account of any credibility that has even a footnote on the boundaries that mark the homeland that is said to be traditional (or historical, as some prefer)?  

C.V. Wigneswaran, poor man, struggling for political relevance and therefore preying on innocent aspirations and playing with nationalist rhetoric, talks of a looooong Tamil history.  Strange, isn’t it, that in this looooong and splendid history those who came before didn’t leave any significant mark of their passing and their alleged glory?  Where are the chronicles? Where are the artifacts?  Where are the Tamil Buddhist texts if as some say the Buddhist archaeological remains in the North and East are remnants of ‘Tamil Buddhism’?  Most importantly, where the devil are the lines, the boundaries, those itty-bitty things that are essential for any kind of cartography?  

The island is divided into 9 provinces.  The divisions were expressly made for administrative convenience.  They were created in 1890 during the reign of Queen Victoria.  Before they were drawn the island was divided into five provinces.  That was in 1833 during the reign of King Willing IV.  The division was made by the British colonial powers.  Again for administrative convenience.  And long before that, we had the Ruhunu, Maya and Pihiti, the ‘thun sinhale’ as in the three provinces of the political entity known as ‘Sinhale’, the name obtained from two words, ‘Siv’ (four) and ‘Helas’ (Yaksha, Naga, Raksha and Deva).   

Where are the ‘old’ maps of that looooooooong ago, Mr Wigneswaran?  Who drew the more recent map, i.e. the one with 9 provinces and what was the logic that drove the cartographer, Mr Wigneswaran?  Well, it’s a question that all devolution-supporters will have to answer if they believe the creative Eelamist historiography touted by Tamil nationalists from at least the time of Ponnambalam Ramanathan.  

They can refuse to answer of course (as they usually do), except for a tiny little irritant.  President Maithripala Sirisena has raised the issue of map-making.  Mangala Samaraweera, Rajitha Senaratne, Dilan Perera and other purchases of Eelamist nonsense cannot ignore the President’s contention.  President Sirisena got the name of the monarch wrong of course, but that’s just an unimportant detail.  What matters is that Maithripala Sirisena said that it was the British who drew what later turned out to be the ‘source’ of the Eelam map that the likes of Wigneswaran (and before him Prabhakaran, A Amirthalingam, GG Ponnambalam and SJV Chelvanayakam) love to wave.  Now that (i.e. 1890) is certainly not loooooooong ago, is it?

Maithripala Sirisena is the first president (to my knowledge) who came out and said it as it is.  He said what politicians of all ideological persuasions in the major political parties have dodged for one reason or the other (except of course the Sinhala nationalists).  Let’s leave Wigneswaran out of it.  He’s doing a bread and butter operation.  Understandable.     What does the UNP and the JVP have to say now?  What do the bleeding heart liberals in academe and in the NGO business have to say?  And how about the Government of Switzerland which believes Sri Lanka got a new constitution?  How about Eric Solheim and the Kingdom of Norway?  Oh, I almost forgot.  Will the British High Commission care to comment?  

The President has spoken, ladies and gentlemen.  And he’s not Mahinda Rajapaksa, the ‘hawk’, the ‘war monger’, the ‘Sinhala majoritarian, chauvinistic autocrat’.   He is none other than Maithripala Sirisena.  The unifier.  The good governance hero.  He’s said something that had to be said.  He has thrown the gauntlet.  Any takers out there?  

Malinda Seneviratne is a freelance writer. Email: malindasenevi@gmail.com.  Twitter: malindasene. 

04 October 2016

The intoxicating relations of (yahapalana) production

No, it's not only about Hydrogen, Carbon and Oxygen 
Here’s a nice Marxist definition of ‘relations of production’:  The objective material relations that exist in any society independently of human consciousness, formed between all people in the process of social production, exchange, and distribution of material wealth.  

Admittedly it is far more complex a phenomenon than the way in which an individual or collective relations to that other often-used Marxist category, ‘means of production’.  It’s not as simple a yield of observing whether or not an individual or collective owns a factory, for example, which gives us owners on the one hand and labour on the other.  

For our purposes though it suffices to focus on the word ‘relations’.  In the context of the ‘phenomenon’ that we shall comment on here it is about someone being related one way or the other to someone else who can move and shake so that the former can profit.

That should be enough by way of preamble.  Here’s a story about how not to handle an economic crisis.  In a word, and one that this Government has uttered often by way of excuse and to pin blame on the previous regime – that is ‘debt.’  

The commonsense understanding of debt is that if you owe something you have to find ways of generating income to pay it off. That’s how VAT was marketed.  If you keep borrowing, your crisis will get worse.   If you waste money it doesn’t help.  If you forego income earning opportunities, you are being masochistic.  If you allow your assets to be plundered, you are a moron.  

This is the problem with governments.  They are supposed to be custodians, but they act like owners who have the rare privilege of enjoying ownership privileges but not having to pay for it.  The bill is passed on to the people.  This is why the baby that we are left holding is called public debt, never mind who borrowed how much at what interest rate for what purposes.  

The Prime Minister commenting on the state of the economy pointed out many glaring errors (kind word) committed by the previous regime.  He gave us the numbers related to indebtedness.  He painted in number the inefficiency of state-run entities and flagged issues such as nepotism, corruption and abuse.  He also said that if not for negative factors in the global economy, things could be managed.  However, as he pointed out, the ‘global’ cannot be wished away.  To make matters worse, he has acknowledged that the true extent of the debt since the previous government used state-owned enterprises to borrow on its behalf, is not yet known.

Drastic and even unpopular measures had to be taken, obviously, but the Prime Minister promised that the poorer sections of the population will be protected.  Good intention notwithstanding the Government mulled a VAT regime that would do nothing by way of cushioning those in lower income earning categories.  And it got worse.  Domestic debt, according to Forbes, has grown by 12% and external debt by 25% without starting any new large-scale infrastructure projects. It’s almost as though key individuals at the commanding heights of the economy are scandalously navel-gazing.

The government has done a poor job of communicating the true nature of the crisis to the people.  What we hear mostly is blame-talk. Repeating what is known doesn’t gain any ground, political or otherwise.  When it is treated as a substitute to corrective measures, however, it can result in loss of ground.  

We’ve seen little coherence in this government by way of sorting things out.  The Prime Minister has offered reasonable analysis but when it comes to solutions there is manifest lack of agreement among various sections of the regime, those responsible at least in part being retained in key positions, incompetent and even corrupt ‘friends’ being accommodated, a continuation of wasteful practices, blind-eyes to malpractices and scandalous foregoing of revenue earning opportunities. 

One example would help us understand the situation. Among the many issues of corruption flagged by those opposed to the Rajapaksas during the previous regime was ‘ethanol’.  Politicians were named and shamed, quite rightly so.  It has now been reported that favored individuals have been allowed to import ethanol surreptitiously without declaration or rather that Customs was prevailed upon to release the consignment without prosecution as prescribed in the rule book.  In another case import duty amounting to Rs 6 billion on alcoholic products imported by a brewer has been exempted.  [We need not elaborate on the billions made by Perpetual in the Central Bank Bond Issue scam and the fact that recommendation of the Committee appointed by the Prime Minister to probe the matter are gathering dust; or that COPE is indulging in scandalous foot-dragging in the release of its findings]. 

We must say in fairness that the brewer had to stop production because of recent flood damage and had to import to meet the market deficit, but why then didn't the Government explain?  And how did the brewer become a privileged citizen (over the flood-affected thousands made to queue up for relief).  The brewer's tax tab is high, they've since said, but that's a law that is common to all, and as importantly is an indication of the massive profits made over the many, many years of flood-free operations.  Surely, the bucks couldn't have evaporated or taken away by the swirling waters?

The question is simple: how can you expect the people to take you seriously about a debt crisis and the need to tighten belts when you are letting possible revenue slip through your fingers and looking the other way when officials and politicians bend the rules so friends and family can profit? 

What we are seeing is ‘relations’ of production in its most disgusting manifestation.  Sure, we are playing a little with the Marxist notion here, but it’s still about the process of social production, exchange and distribution of material wealth that is marked (less by location in production, exchange and distribution structures) than by who is who and where.

If the debt deserve the tag ‘public’, the theft or malpractice that inflates the debt should be called ‘public theft’ not in the sense that the citizens as a collective steals but that they (the people) are being robbed.  

And they call this ‘good governance’!  It’s not even ‘better government’ which would have been a consolation.  It’s same old, same old beer, ethanol and other intoxicating products that allow some people to accumulate immense wealth without having to pay relevant dues to the people.     

30 September 2016

සර්පයා සමග සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයමක

මීට වසර කිහිපයකට පෙර මා මිත්‍ර කේ.කේ.සමන් කුමාර (සර්පයා) මා සමග කළ සාකච්ඡාවක් (රාවය පුවත් පත සඳහා)

මේ වන විට ‘ද නේෂන් ’ පුවත්පතේ සංස්කාරකවරයා වන, ඉංග්‍රීසි මෙන්ම සිංහල යන ද්විභාෂාවෙන්ම කටයුතු කරන පුවත්පත් කලාවේදියකු , කවියකු හා විචාරකයකුද වන මාලින්ද සෙනෙවිරත්න සයිමන් නවගත්තේගමගේ අග්‍ර කෘතිය වූ සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා ඉංග්‍රීසියට නගමින් සිටින බවට රාවයක් පැතිර ගියේ බොහෝ කලක සිටයි.

සාහිත්‍යකාමී බොහෝ දෙනෙක් ඒ ගැන කතා කළේ ඉමහත් සොම්නසින්. එම පරිවර්තනයට හොඳම පරිවර්තනය සඳහා හිමි 2011 වසරේ ග්‍රේෂන් සාහිත්‍ය සම්මානය හිමිවුණා. මේ වන විට ඔහු මහගම සේකරයන්ගේ අග්‍ර කෘතිය වන ප්‍රබුද්ධ ආඛ්‍යාන කාව්‍යය ඉංග්‍රීසි බසට නගමින් සිටිනවා. සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා විශ්ව සාහිත්‍යයේ නිම්වළල්ල ඉහළින් නැකත් තාරුකාවක් සේ දිදුලන්නට පෙරුම් පුරනා මේ සුභ මොහොතේ අප මාලින්ද හමුවුණේ සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා පරිවර්තනය පිළිබඳ ඔහුගේ අත්දැකීම් බෙදා හදා ගන්නයි.

සර්පයා- මාලින්ද කොහොමද සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා පරිවර්තනය කරන්න පෙළඹුණේ, ඒක හදිස්සියෙ වෙච්ච දෙයක්ද, කාලාන්තරයක් තිස්සෙ වෙච්ච දෙයක්ද?...... ඇයි එහෙම පෙළඹීමක් ආවෙ?

මාලින්ද- ඕක අපේ ගෙදර තිබ්බ පොතක්. මොකද සයිමන් නවගත්තේගම මහත්තයා අප්පච්චිගෙ යාලූවෙක්. ඔය පොත තිබ්බා ගෙදර. පොත තිබ්බට මම කියෙව්වෙ නෑ. මට ඔය පොත ගැන තිබ්බ එකම මතකය තමයි අප්පච්චි දවසක් කිව්වා මට ‘මම මේ පොත කියෙව්වා ...මම පිටු විසිපහක් විතර කියෙව්වා ... මේකෙ නාගකන්‍යාවත් එක්ක තියන ගනුදෙනුව ...සංසර්ගය කියන කාරණය මේ තරම් ලස්සනට ලියලා තියනවා මම කොතනකවත් දැකලා නෑ’ කියලා.....‘කියවලා නැහැ’යි කියලා ‘...ඒක ඒ තරම් ලස්සනයි. එතනින් එහාට ඒක කියවන්න මට ඕනෙ කමක් තිබුනෙ නෑ’යි කියලා.

සර්පයා- මාලින්දගෙ තාත්තා කවුද?

මාලින්ද- අප්පච්චි ගාමිනී සෙනෙවිරත්න...එයා පරිපාලන සේවයෙ හිටපු කෙනෙක්. සිලෝන් සිවිල් සර්විස් එකේ රිටායර් වෙච්ච අවසන් එක්කෙනා. එයා ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය තමයි විශ්ව විද්‍යාලෙ ඉගෙන ගත්තෙ. ඉංග්‍රීසියෙන් කවි ලියලා තියනවා . පොත් කීපයක්ම පළ කරලා තියනවා. එක කාලෙක ඬේලිනිව්ස් එකට, ඔබ්සර්වර් එකට විචාර ලිපි ලියලා තියනවා නාට්‍ය ගැන එහෙම... නාට්‍යයක් බලලා ලූම්බිණි එකේ, නිහාල් රත්නායක මහත්තයගෙ ගෙදර ගිහින් විචාරයක් ලියලා තමා එන්නෙ. ....එහෙම කාලයක් තිබුණා එයාගෙ. එයා හැටේ හැත්තෑවෙ දශකවල සාහිත්‍ය සමාජෙ හිටපු කෙනෙක් ..........කොහොමහරි එච්චරයි මට ඔය පොත ගැන මතක . මම පොත කියවලත් නෑ. පස්සෙ මම ඇමරිකාවෙ පශ්චාත් උපාධි පාඨමාලාව කරද්දි.....

සර්පයා- මාලින්ද මොනවද පශ්චාත් උපාධියට කළේ ?

මාලින්ද- මම සමාජ විද්‍යාවනෙ කළේ ... සාහිත්‍යය නෙමෙයි. මං සාහිත්‍යය ඉගෙන ගත්තෙ ඒ ලෙවල්වලට. ඉංග්ලිෂ්  ලිට්‍රෙචර් කළේ ඒ ලෙවල් සෙකන්ඞ් ෂයි..

සර්පයා- මාලින්දත් ද්විභාෂික අධ්‍යාපනය ලැබුව කෙනෙක් නෙමේනෙ අපි වගේම . මාලින්දගෙ ඉංග්‍රීසි පවුල් පසුබිමින්ද හැදුනෙ?

මාලින්ද- ඔව් ගෙදර පසුබිමෙන්.....මම සිංහල මාධ්‍යයෙන් ඉගෙන ගත්තෙ. ඒ කියන්නෙ ඒ ලෙවල් කළේ සිංහල. කැම්පස් ගියාට පස්සෙ තමයි ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙන ගත්තෙ. හැබැයි ද්විභාෂිකව තමයි මං හැදුනෙ . ඒකෙත් පුදුම වැඬේ කියන්නෙ සිංහල සාහිත්‍යය හොඳට දන්න කෙනෙක් වුනත් අප්පච්චි පොඩිකාලෙ ඉඳන්ම වැඩිපුර මං එක්ක කතා කළේ ඉංග්‍රීසියෙන්. අම්මා ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය ඒ ලෙවල් උගන්නපු කෙනෙක් වුනත් අම්මා නැතිවෙන කල්ම වැඩිපුරම මං අම්මත් එක්ක කතා කරන්නෙ සිංහලෙන්..... මව් භාෂාව කියන්නෙ.... ඒක නිසා වෙන්න ඇති.

සර්පයා- මාලින්දගෙ යුනිවර්සිටි එක මොකක්ද?

මාලින්ද- මං පේරාදෙණියෙනෙ හිටියෙ. පේරාදෙණිය වැහුනනෙ... වැහිච්ච කාලෙ මට ශිෂ්‍යත්වයක් හම්බ වෙලා මම හාවඞ් විශ්ව විද්‍යාලෙට ගියා. ඊට පස්සෙ ආයි ලංකාවට ඇවිල්ලා ගොවි කටයුතු පර්යේෂණ ආයතනයෙ කාලයක් වැඩ කළා ...එතනින් ඉන්ටඩික් වුණා. ඊට පස්සෙ මම ආයි ඇප්ලයි කරලා ඇමරිකාවට ගිහිල්ලා පීඑච්ඞී එකට හැදෑරුවා ... කොහොමහරි මම අන්තිමට හිටපු විශ්ව විද්‍යාලෙ කෝනෙල් විශ්ව විද්‍යාලෙ......එහෙ ඉගෙන ගත්තෙත් සමාජ විද්‍යාව.....ඒ කාලෙ... කෝනෙල් විශ්ව විද්‍යාලෙ සිංහල උගන්නනවා . මමත් සිංහල ඉගැන්නුවා කාලයක් . ඒකෙ දකුණු ආසියාවෙ හොද පොත් එකතුවක් තියනවා පුස්තකාලෙ . කවදාවත් කියවන්න බැරිවෙච්ච සිංහල සාහිත්‍යයක් මට එතෙන්දි හම්බ වෙනවා . ඇමරිකාවෙ. ඒක හරි පුදුම දෙයක්. සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා මම දැකලා මං ඉතින් අරන් කියෙව්වා. ඔය කියවන අතරෙ ඒ කාලෙ ජර්මානු අධ්‍යයන අංශයෙ ජෙෆ් වේට් කියලා මහාචාර්යවරයෙක් ඉගැන්නුවා. ඒ පංතියෙ තේමාව තමා මාක්ස් , නිට්ෂේ, ප්‍රොයිඞ්. පීඑච්ඞී ශිෂ්‍යයන් හැටියට අපිට තිබ්බෙ පොඩි අභ්‍යාසයක්. කියවන්න නියමිත පොත්, එදා දේශනේදි කියවෙච්ච දේවල්වලට, සාකච්ඡා වෙච්ච දේවල්වලට අදාලව සටහනක් කරගන්න. ජර්නල් එකක් වගේ තමයි පවත්වාගෙන යන්න තිබ්බෙ . ඔය පංතිවලට යන අතරෙ තමයි මම මේ සංසාරාරණ්‍යයේ පොත කියෙව්වෙ.

සර්පයා- ඇයි ඒක කියවන්න පෙළඹුණේ?

මාලින්ද- නෑ ඉතින් මම නිකං කියෙව්වා. කියවද්දි...

සර්පයා- ඔය මොන අවුරුද්දෙද?
මාලින්ද- 1998දි විතර. කියවගෙන යද්දි එක දවසක්.... ඉතින් මේ අභ්‍යාසය කරන්න එපෑ . ජර්නල් එක ලියන්න එපෑ. මට මතක නෑ එදා සාකච්ඡාවෙදි කතා වුණේ මොකක්ද කියලා . නමුත් අර පොතේ තිබ්බා එක විස්තරයක් . ඒකෙ එක තැනක් තිබ්බා අර වැද්දෙක් ගැන කතාවක්.... වැද්දෙක්ට කවුද ඊතලේකින් විදලා ....කොහෙන්ද මේ ඊතලය ආවෙ....ඇයි මේ විද්දෙ, ඒ විෂට වැද්දා මැරෙනවා . මට ඒක එකතු කරන්න ඕනෙ වුණා මගෙ සටහනට. මොකද ඒක අදාලයි. ඒත් සිංහලතෙරෙන්නෙ නෑ අපේ මහාචාර්යවරයට. ඉතින් මම ඒක පරිවර්තනය කළා ඉංග්‍රීසියට. ඒක එච්චර අමාරුවක් වුණේ නෑ. ටක් ගාලා පරිවර්තනේ වුණා. එහෙම වුණ හින්දා මම හිතුවා මේක පරිවර්තනය කරන්න පුලූවන්ද දන්නෑ කියලා. මං මුල ඉඳලා පරිවර්තනේ කරන්න ගත්තා. මම එක දිගට කොහොමහරි පරිච්ෙඡ්ද දෙකක් විතර පරිවර්තනේ කළා ඒ දවස්වලම. මම ඒක ඊමේල් කළා ලියනගේ අමරකීර්තිට. එයා ඒ දවස්වල විස්කොන්තින්වල පීඑච්ඞී එක කරනවා. එයා මාව උනන්දු කළා මේක දිගටම කරගෙන යන්න කියලා. ඒ කාලෙ දිවයිනටත් ලිපියක් ලියලා තිබුණා ලංකාවෙ විශ්ව විද්‍යාලවල ඉංග්‍රීසි අංශවලින් උපාධිධාරියො කොච්චර එළියට දානවද, එක පරිවර්තනයක්වත් කරන්නෙ නෑනෙ කියලා. එයා ස`දහන් කරලා තිබුණා එයා මාව මේකට උනන්දු කළා කියලත්. මාලින්ද සමාජ විද්‍යාව හදාරන්නෙ. අනිත් එක එයා ඉගෙන ගත්තෙ ලංකාවෙ විශ්වවිද්‍යාලෙකත් නෙමේ ...ඔන්න ඕවගෙ කතාවක්... ඉතින් මාත් මේක දිගටම කරගෙන ගියා. මාත් ඉතින් හරි කම්මැලි චරිතයක් . ඉගෙන ගන්න පොත් කියවන්න කම්මැලියි...කෙටිකතා එහෙම තමයි කියවන්නෙ. මං කැමතිත් කවි එහෙම ලියන්න. කම්මැලි හින්දද දන්නෙ නෑ. ලොකු පොත්වලට මං කැමතිම නෑ. මේක පුංචි පොතක්නෙ. කොහොමහරි කොයිම වෙලාවකවත් ඒක අමාරුවක් වුණේ නෑ. මං හිතන්නෙ ඒකට හේතුව .... හේතුවක් කියලා කියන්නත් බෑ. කොහොම හරි මං සිංහල සාහිත්‍යය එච්චර කියවපු කෙනෙක් නෙමේ. ලොකු පොත් නං මං කියවන්නෙම නෑ...... තේරෙන්නැති වචන මම වයිෆ්ගෙන් ඇහුවා. මොකද එයා පොඩි කාලෙ ඉඳලා සිංහල සාහිත්‍යය හොදට කියවපු, හොදට ලියන්න පුලූවන් කෙනෙක්. පළ වුණේ නැති වුණාට එයා පොඩි කාලෙ ඉදලම නවකතා එහෙම ලියලා තියනවා. ....කොහොමහරි ඕක ඉවර කර ගත්තා . ඉවර කරලා ඕක අමතක වුණා. ඊට පස්සෙ මම ලංකාවට ආවහම සයිමන් හම්බවෙලා පොත දුන්නා. 2000දි. ඒ කාලෙ තිබුණෙ ප්ලොපි ඩිස්ක්නෙ. පෙන් ඩ්‍රයිව් මොකුත් නෑනෙ. මම සොප්ට් කොපි එකයි ප්‍රින්ට් අවුට් එකයි දුන්නා. කොහොම හරි සයිමන් ඒක නැති කරගෙන . සොෆ්ට් කොපි එකයි ප්‍රින්ට් අවුට් එකෙන් තුනෙන් දෙකක් විතර නැති කරගෙන. කොපි එකක් මගෙ අතෙත් නෑ. සයිමන් ඒ කාලෙ කිව්වා ...හො`දයි, කරමු කියලා. ඊට පස්සෙ මම රස්සාවට ගියා. ඊට පස්සෙ අස්වුණා. ආයි ගොඩක් තැන්වලට ගියා. ඒ හැම තැනකින්ම එකේක ප්‍රශ්න උඩ මම අයින් වුණා. අන්තිමේ මම තීරණය කළා රස්සා කරන්න බැරුව ඇති කියලා මට. ඒ දවස්වල මම නිදහස් ලේඛකයෙක් හැටියට සතියකට ලිපි 11ක් ලියනවා.

සර්පයා- ඉතින් කම්මැලියි කියන්නෙ බොරුනෙ?
මාලින්ද- කම්මැලියි කියන්නෙ කියවන්නනෙ. ලියන්න කම්මැලි නෑ. දොස්තරලා ඉන්නෙ දවසට ලෙඞ්ඩු සිය ගානක් බලන. ගණිකාවො ඉන්නෙ දවසට මිනිස්සු දහයක් එක්ක විතර බුදිය ගන්න. ඉතින් මං සතියකට ලිපි එකොලහක් ලිව්වහම ඕක මහ දෙයක් නෙමේ. ලියන එක අමාරු වැඩක් නෙමේ මං කියන්නෙ. ඊටත් මට පුලූවන් දේනෙ. ඉතින් ඔහොම ඉන්නකොට ඔබ්සර්වර් එකේ රංග චන්ද්‍රරත්නයි ඉන්දීවරයි මට කිව්වා ලියන්න කියලා. මං ඇහුවා මේක පරිවර්තනේ කරන්නද කියලා. ඊට පස්සෙ පල්ලියගුරු මහත්තයාගෙන් පොතක් ඉල්ලලා මට දුන්නා . ඉතින් ඒ පොත හැම සතියෙම මම... බ්‍රහස්පතින්දට ඒක යවන්න ඕනෙ. බදාදට විතර උන් කෝල් එකක් දීලා මතක් කරනවා. ඉතින් කොහොමහරි ඕක ලියවුණා. මාස හයක් හතක් යනකොට වැඬේ ඉවර වුනා. මං දන්නෑ වඩාත් හො`දට ලියවුනාද කියලා ඔර්ජිනල් එක මගෙ අතේ නෑනෙ සයිමන් නැති කර ගෙනනෙ.

සර්පයා- ඒ පරිවර්තනයට හොදම පරිවර්තනය සදහා 2011 ග්‍රේෂන් සම්මානය හිමිවුණා?
මාලින්ද- ග්‍රේෂන් භාරකාරයෙන් දෙන සම්මානයක් ඒක.  එච්.ඒ.අයි. ගුණතිලක සම්මානය.  මං ගාව පෙළක් තිබ්බ නිසා මම පරිවර්තන අංශයට ඒකෙ ප්‍රින්ට් අවුට් එකක් අරන් යැවුවා.  ඒකට හොදම පරිවර්තනයට හිමි සම්මානය ලැබුනා.

සර්පයා- අපේ රටේ එකිනෙකට නොපෑහෙන විවිධ මතවාද, කල්ලි කණ්ඩායම්, ගුරුකුල ඒ කියන්නෙ ජාතිකවාදී, මාක්ස්වාදි, නූතනවාදි, පශ්චාත් නූතනවාදි, ප්‍රොයිඞ්වාදි, සාංදෘෂ්ටිකවාදි, බෞද්ධ වගේ විවිධාකාර න්‍යායවලින් දේවල් දකින හැමෝම සංසාරාරණ්‍යයේ වි`දිනවා , විවේචනය කරනවා, කතිකා කරනවා. කොහොමහරි මේ හැමෝටම මහා පොදු සාධකයක් මේ පොතේ තියනවා. හැමෝටම කෑල්ලක් තියනවා. කෙලෙස් දඩයම් කිරීම, ආශයන් මර්ධනය, පුරුෂාධිපත්‍යය , ස්ත‍්‍රී පීඩනය, පවුලේ විකාශනය, පංති අරගලය ආදී වශයෙන් විවිධ කෑලි හැමෝටම තියනවා.

මාලින්ද- මට මතකයි 1996 -97 විතර මහගමසේකර ගැන වැඩ සටහනක් තිබුණා පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලෙ. එතෙන්දි සමන් පුෂ්ප කුමාර හොඳ කතාවක් කළා. එයා කතා කළේ මහගමසේකර කාටද අයිති කියලා. එයා කිව්වෙ සමහර කට්ටියට මහගමසේකර මාක්ස්වාදියෙක්. තවත් අයට බෞද්ධයෙක්. ජාතික චින්තනකාරයන්ට එක තමයි ජාතික චින්තනේ. ඉතින් සේකරගෙ හැමෝටම කොටසක් තියනවා. මට අනුවත් ප්‍රබුද්ධ තමයි ජාතික චින්තනය. මම ප්‍රබුද්ධ පරිවර්තනය කරගෙන යනවා. මුලින් අවුරුදු ගානකට කලින් සේකරගෙ පුතා මට කිව්වා ඒක පරිවර්තනය කරන්න කියලා. මට ඒ වෙලාවෙ හිතුනා ඒක පරිවර්තනය කරන්න බෑ කියලා. ඒත් මං දැන් හිතනවා පුලූවන්. කියලා.....ෂේක්ෂ්පියර්ගෙ සමස්තය ගත්තහම හැමෝටම කොටසක් තියනවා.

ඉතින් ෂේක්ෂ්පියර්ත් එහෙමයි. ෂේක්ෂ්පියර්ව කියවන්න පුලූවන් රොමෑන්ටික් කියලා කෙනෙක්ට. ඒක පුරුෂ සමසරාගිකයි කියලා තවත් කෙනෙක් කියන්න පුලූවන්. මාක්ස්වාදී කියලා කෙනෙක් කියන්න පුලූවන්. තවත් කෙනෙක්ට ඒකෙ පංති අරගලය දකින්න පුලූවන්. මානවීය දේවලූත් තියනවා. ....මම ඔය තියරි වැඩිය කියවලා නැති නිසා භාෂාව බර වෙන කොට මට අප්පිරියයි කියවන්න. මම කියවන් නෑ. සමාජ විද්‍යාව පීඑච්ඞී එකට ඉගෙන ගන්න කාලෙත් මම කිව්වෙ මාක්ස් එංගල්ස් කළේ ලියුම් හුවමාරුවක්නෙ. ඒක කියෝලා මිනිස්සු ලොකු තියරියක් හදා ගත්තා මාක්ස්වාදය කියලා. අපිත් එහෙම කතා කර කර හිටියොත් හොඳයි නේද කියලා.

සර්පයා- හැබැයි සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයත් ඒ වගේ බර කෘතියක්නෙ...

මාලින්ද- මම කියන්නං ඒකෙ වෙනස. මම කියෙව්වෙ ඔය මොන කෝණයකින්වත් නෙමෙයි. මට ඒක කතාන්දරයක්. කතන්දර තියෙන්නෙ... දුවන රැවුල වගේ. දුවන රැවුලටත් මාක්ස්වාදී අර්ථකථනයක් දෙන්න පුලූවන්නෙ ඕන්නං. මම කියපු අර මහාචාර්යවරයා කිව්වා ඔබ ඕනැ ප්‍රශ්නයක් ඇහුවොත් මට පුළුවන් ප්‍රොයීඩියන් අර්ථකථනයක් දෙන්න, ඕනෙනං මාක්ස්වාදී අර්ථකථනයක් දෙන්න, නියෙට්ෂියානු අර්ථකථනයක් දෙන්න .... ඉතින් අපිට ඕනෙම විග්‍රහයක් කරන්න පුලූවන්. බෞද්ධ විග්‍රහයක් කරන්නත් පුලූවන්. වැලි කැටයක විශ්වය දකින්න පුලූවන් නම් ඕනෙම දේක ඕනෙම දෙයක් දකින්න පුලූවන්. මේ ලෝකෙ රූපකවලින් පිරිලා, හරි පෝසත් . වචන ටිකක් දන්නවා නම්, භාෂාව හසුරුවන හැටි දන්නවා නම් මේක අසීමිතයි. ලියන එක අමාරු නෑ. මේක මගෙ කම්මැලිකමත් නොතේරුම් කමත් වෙන්න ඇති. නමුත් මේක තමා මට සැප. අපි සැපනෙ ගන්නෙ හැම දේකින්ම. බුද්ධාගම ගත්තත් ජාතක කථා මට ලස්සනයි අභිධර්මෙට වැඩිය. ඉතින් මම සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයත් කියෙව්වෙ කතන්දරයක් හැටියට. කතාන්දර අහන්න ආසයි මම. කියවන්න ආසයි. අපි ගන්න ප්‍රමාණය අඩු වැඩි වෙනවා ඇති ඒ හින්දා අපි අධ්‍යයනයක යෙදිලා නැති නිසා. මම සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා කියෙව්වෙ ඔය එක කෝණයකින්වත් නෙමෙයි. මේක ලස්සන කතන්දරයක්. මගෙ අවධානය රඳවා ගන්න සමත් වෙච්ච ආඛ්‍යානයක්. මුල ඉඳලා අගට. මේක හරි රහයිනෙ කියවන්න. ඉතින් මං කියෙව්වා . මම මං දන්න භාෂාවෙන් ඒක පරිවර්තනේ කළා. මම බැරි වෙලා හරි මාක්ස්වාදී දෙයක්ද මේ කියලා හිතුවානං .........මට ඔය එක දර්ශණයක්වත් ලොකුවට ඔලූවෙ තිබුන් නෑ. බුද්ධාගම තිබ්බා බුද්ධාගම තිබ්බ නිසා එකක්කත් බරට ගත්තෙ නෑ. බුද්ධාගම මට අලූත් ඔය අලූත් කියන සේරටම වැඩිය. බුද්ධාගමට ඇලෙන්නෙ නෑනෙ. තියනවා තමයි. ඉතින් තිබ්ච්චාවෙ. මහ දෙයක්ද? අපි ඉමු. ඉතින් මට ඒ කෘතිය තුළ අඩංගු දාර්ශණික දහරාවන් මට පෙනුන් නැති වෙන්න පුලූවන්. පෙනුනත් ඒවට ඇලූන් නැති වෙන්නත් පුලූවන්. ඔය දෙකින් මොකක්හරි දෙයක් නිසා මම මේක කතන්දරයක් හැටියට ගත්තෙ. කතන්දරයක් හැටියට මම ලිව්වා. ඉතින් මේකෙන් ලොකු දෙයක් ඔයාට ගන්න බෑ ඒ අර්ථෙන් ... ගන්න මනුස්සයා තමන් ඉන්න තැන ඉ`දලා ඒ ඕනෙ දෙයක් ගනී. ඕනෙම දෙයක් අපිට කියන්න පුලූවන්නෙ. මේ ගිනිපෙට්ටිය අපිට මාක්ස්වාදයෙන් විස්තර කරන්න බැරි නෑනෙ. මේකෙ ගිනිකූර තියනවා, ගිනිපුපුර තියනවා, ඉස්ක්‍රා තියනවා.... මොනවද කියන්න බැරි දුම්කොල සමාගම තියනවා, ධනවාදය තියනවා. ඒ එක්කම අනිත්‍යය තියනවා. ඇතිවීම නැතිවීම . සංගීතඥයෙක්ට මේක සංගීත භාණ්ඩයක්. ඒ වගේම තමයි පොත.

සර්පයා- බුදුදහමේ සැරියුත් මුගලන් හරහා නියෝජනය වූ ශ්‍රද්ධා මාර්ගය හා ප්‍රඥා මාර්ගය හීනයානය හා මහායානය වශයෙන් ධ්‍රැවීකරණය වුණා. කලාව තුළත් මෙම මාර්ග දෙකම දක්නට තිබෙනවා. හදවත ඔස්සේ බුද්ධියට වගේම බුද්ධිය ඔස්සේ හදවතට යනුවෙන් මාර්ග දෙකක් හැමදාමත් කලාව තුළ ශ්‍රද්ධා මාර්ගය හා ප්‍රඥා මාර්ගය අනුව පැවතුණා. ගෑනු ගත්තත් එහෙමයිනෙ. අපිත් එහෙමයි. සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා අයත් වන්නේ මහායානික ප්‍රඥා මාර්ගයට වගේම කලාත්මක තාක්ෂණය අතිනුත් ප්‍රඥා මාර්ගයට. හුදී ජන පහන් සංවේගය උදෙසා කිව්වට එහෙම වුණේ නෑ. ජයසේන ජයකොඩි නියෝජනය කළේ ශ්‍රද්ධා මාර්ගය. හෙළ උරුමය පූජනීය දේශපාලනයක් උදෙසා කියන සටන් පාඨය යටතේ තම දේශපාලන ව්‍යාපෘතිය තුළ ජයසේන ජයකොඩිව ඔසවා තැබුවා. ඔබ ප්‍රඥා මාර්ගික සාහිත්‍ය කෘතියක් ඉංග්‍රීසියට හඳුන්වා දුන්නත් ඔබ හිතවත්ව කටයුතු කළේ ශ්‍රද්ධා මාර්ගය ජනප්‍රිය භක්ති මාර්ගයක් බවට පත් කළ ජාතිකවාදී දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් සමගයි.

මාලින්ද- මම ජයසේන ජයකොඩිටත් කැමතියි. ඒ කැමති ඔය දෙකම හින්දා නෙමෙයි. මට ඔය දෙක පේන්නෙත් නෑ. ඒ මම සාහිත්‍යය අධ්‍යයනය කරලා නැති හින්දා වෙන්න ඇති. මම ඔය කියන න්‍යායික දේවල් පරිශීලනය කරලා නැති කෙනෙක් හැටියට වෙන්න ඇති. මට කතන්දර හැටියටයි පේන්නෙ.

සර්පයා- ඒ දෙකෙන්ම දැනෙන දේ එකයිද? වීදාගම හාමුදුරුවන්ගෙන් රාහුල හාමුදුරුවන්ගෙන් දැනෙන දේ වගේ.

මාලින්ද- සයිමනුයි ජයසේන ජයකොඩියි දෙන්නෙක් වගේම සයිමන්ගේ අර පොතයි මේ පොතයි දෙකක්. සමපාත වෙන තැන් ඇති. ඉතින් හැම තිස්සෙම විවිධයි. හැබැයි මේ හැම දේකින්ම මට දැනෙන්නෙ මේ ජීවිතේ මොනතරම් සුන්දර දෙයක්ද කියලයි. මේ හැමදේකින්ම මට හැමවෙලාවෙම ලැබෙන දේ තමයි පුද්ගල සම්බන්ධකම් කියන්නෙ මොනවද, මනුස්ස ස්වභාවය කියන්නෙ මොකක්ද? පොඩි පොඩි දේවල් ටිකක්නෙ මම එකතු කරන්නෙ. සයිමන් සීයක් දේවල් කියලා ඇති. මට ලැබිලා තියෙන්නෙ හතරක් වෙන්න ඇති. හැබැයි මේ හතර මට ආලෝකයක් වෙනවනෙ . මං සතුටු වෙන හතරක් තියනවනෙ. ඒ මට ඇති. සියල්ලම කෙනෙක්ට ගන්න බෑ. බුදු දහමත් එහෙමයි. බුදුන් කීවෙත් තම තම නැණ පමණින් වටහා ගන්න, බැරි ටික අත අරින්න කියලයි.

සර්පයා- සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා වගේ බරපතල කෘතියක් පරිවර්තනය කරන එක ඔබ ඔය කියන තරං හෑල්ලූ වැඩක්ද? ඉංග්‍රීසි දන්න පලියට නිකම්ම කතන්දරයක් හැටියට වචනවලට ගැනීමක් විතරක්ද එතකොට ඔබේ මේ වැඬේ?

මාලින්ද- කොහෙත්ම නෑ. ඔය කියන සකලවිධ න්‍යායයන් පැන නගින්නෙ කතාන්දරයෙන්නෙ. ඕවා අර්ථ කථන. ඒ කතාන්දරය පැන නගින්න බලපෑ අර්ථ කථන ඇති. ඒවා කතාව ඇතුළෙ ඇති. මම ඒ යම් අර්ථකථනයකින් මේ පොත පරිවර්තනය කළා නම් වෙන්නෙ ඒක තනිකරම මගේ කතාවක් වෙලා අනිත් අයගෙ කතාවලට ඉඩක් නැති වීම. ඒකයි මම අදහස් කළේ.

මට අනුව සතිපට්ඨාන සූත‍්‍රයෙන් මට සංසාරාරණ්‍යයේ දඩයක්කාරයා අර්ථකථනය කරන්න පුලූවන්. තැනක් තියනවා කිරිල්ලි පැටවුන්ට කෑම කවනවා. එක පැටියෙක් දුර්වලයි. කෑම කන්න තර`ග කරන්න බෑ අනිත් පැටව් එක්ක. කිරිල්ලිගෙන් අසාධාරණයක් වෙනවා කියලා දකින දඩයක්කාරයා කිරිල්ලිව මරලා දානවා. ඊට පස්සෙ පැටව් ටිකට තමන්ගෙ අතින් කෑම කවන්න හදනවා. ඒක අසාර්ථක වෙනවා. ඊට පස්සෙ දඩයක්කාරයා කුරුළු පැටව් ටිකත් මරලා කන්දෙන් පහළට වීසි කරලා දානවා. කූඩුවත් කඩලා කන්දෙන් පහළට වීසි කරනවා.

කළ යුතු දේ කරන්න දඩයක්කාරයා හදනවා. බැරි වෙනවා. අත ඇරලා දානවා. ඒකට ඇලීමක් නෑ. තව තැනක් තියනවා හාමුදුරුවන්ගෙ මූනෙ ඇඹලයෙක් යනවා. දඩයක්කාරයා ඌව අල්ලට අරන් මරලා දානවා. හාමුදුරුවො කියනවා ඒ සංසාරේ පුරා තමා පසුපස එන, පෙර ආත්මවල තමාගෙ ඇඹෙනියක්ව උන් ගැහැණියක් කියලා. ඌ මූන පුරා යද්දි හාමුදුරුවො වෙහෙසකට පත්වෙනවා. ඌව මරලා දාද්දි හාමුදුරුවන්ගෙ මූනෙ ගොඩාක් වයසට ගිය බවක් ඇති වෙනවා. ඒකෙන් පස්සෙ හාමුදුරුවො අවබෝධය ලබා ගන්නවා. නිර්වාණය ලබා ගන්නවා. පරිනිර්වාණයට පත් වෙනවා. කෙලෙස්වල ශූන්‍ය බව, සියල්ලේ ශූන්‍ය බව පසක් කර ගන්නවා. ඇඹලයාව මරන එක දඩයක්කාරයා කළ යුතු වූ දෙයක්. ඒක කරනවා. ඒත් ඇලීමක්, තැවීමක් නෑ. අල්ලා ගන්නේ නෑ. ස්පර්ශය තමා මැදුම් පිළිවෙත.

සතිපට්ඨානයෙ කායානුපස්සනා, වේදනානුපස්සනා, චිත්තානුපස්සනා, ධම්මානුපස්සනා කියලා අර්ථ දැක්වෙන්නෙත් මේක. පිළිකුල් භාවනාව කියන්නෙ ඒ ඇලීමක් නැති එක. නිවන් දකින්න අපිට මේ ජීවිතේ ඇතුළෙම පුළුවන්. එක තැනක මහා කාශ්‍යප හාමුදුරුවො අහනවා ඇවැත්නි තොප සුවසේ නිදා ගත්තහුද? කියලා . රහතන් වහන්සෙ කෙනෙක්ට ඒක අහන්න දෙයක් නෑ. එයා හැමදේම දන්නවා. මාර්ගපල අවබෝධ කරගත් කෙනෙක්. ඒත් අහනවා. ඒක සම්මුතියක්. චාරිත‍්‍රයක්. අමුතුවෙන් දැනගන්න නෙමෙය ඒ අහන්නෙ. අපි නාන්න යනවද කියලා අහන්නෙ. අවබෝධ කරගත්තත් මේ ජීවිතය තුළ අපට චාරිත‍්‍ර සම්මුති පිළිපදින්න වෙනවා. ඇලීමක් නෑ. දැඩිව ගන්නෙ නෑ.

සර්පයා- සංසාරාරණ්‍යයේ සඳදහන් වෙනවා මහා කාශ්‍යප හාමුදුරුවන් ගැන මුල්ලේගම පන්සලේ හාමුදුරුවන්ගෙ පරම්පරාවෙ හැටියට. ථෙරවාදයෙ අගසව් සැරියුත් - මුගලන් වුනාට මහායානයෙ ආනන්ද තෙරුන් සහ කාශ්‍යප තෙරුන්. මෙය මේ කෘතියට සම්බන්ධ වෙන්නෙ කොහොමද?

මාලින්ද- සයිමන්ට මහායානයෙ බලපෑම ඒකෙ ඇති. ඒත් මම ඒක ගැන ඒ තරම් හිතුවෙ නෑ. මේක ථෙරවාදයෙනුත් මහායානයෙනුත් එක වගේම කියවන්න පුළුවන්. මේක විවෘත පෙළක්. ඒත් සංසාරාරණ්‍යය අසබඩ එහෙම නෑ. ඒක ධර්ම කථාවක්. දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක්. කෙලෙස් නසනවා කියන්නෙ හිස් බව අවබෝධ කර ගැනීමනෙ. ඇලීම නැති කර ගැනීම. ඒකෙ අමාරුම දේ තමා ‘මම’ කියන එකට තියන ඇලීම නැති කර ගැනීම. මට මේ පොත් එක්ක තියන ඇලීම නැති කර ගන්න පුලූවන් පොත් ටික විනාස කරලා දාලා. අයින් කරලා දාලා. ඒත් ‘මම’ කියන එක එක්ක තියන ඇලීම එහෙම නැති කර ගන්න බෑ. මෙතෙන්දි මහායානයෙන් වගේම ථෙරවාදයෙනුත් එක වගේම මේක කියව ගන්න පුළුවන්. අර්ථකථන කර තියා ගන්නවා කියන්නෙ පහුර කර තියා ගෙන යාමක්. මම මේ පරිවර්තනය කළේ එහෙම නැතිව. ඇලීමක් නැතුව. මට නැත්තං බෞද්ධ කියවීමක් තිබුණා. මම මේක හෑල්ලූවට , ලේසියට ගත්තෙ නෑ. කෘතිය එක්ක මගෙ පොර බැදීම අමුතුවෙන් පරිවර්තනයටම වෙච්ච එකක් නෙමෙයි. එච්චරයි.

ජායාරූප- නිලන්ත ගමගේ

29 September 2016

The quiet and shout of the racist label

Wigneswaran is ok, really!
The Chief Minister of the Central Province has stated that Hindu and Muslim encroachment as well as Christianization has to end.  Right now.  The Chief Minister of the Western Province, not to be outdone, has echoed the same sentiments.  Rev Galagodaththe Gnanasara Thero, pointing out that a) the archaeological record clearly indicates that the Northern and Eastern Provinces (along with the North Central and Uva) was the heartland of the island’s Buddhist heritage, and b) claims about such remains indicating a thriving ‘Tamil Buddhism’ are not substantiated even in the highly contentious and mythical narratives in recent Tamil literature, not to mention the strange lack of any significant Tamil treatise on Buddhist philosophy, has called for the immediate end to ‘Hindu Occupation’ of ‘Sinhala lands’.   

Well, the aforementioned Chief Ministers haven’t said anything of the kind.   Rev Gnanasara Thero, perhaps due to reduced circumstances, has been quiet for almost two years now and has not issued utter ultimatums.

But what if they did?  Let me repeat, what if they did?  What would be the response?  Well, we can make an educated guess from the kind of responses we’ve witnessed to any identity assertion by anyone calling himself/herself a Sinhala nationalist or a Sinhala Buddhist nationalist.  

Racist.  Communalist. Chauvinist. Religious Fundamentalist. War monger.  Anti-Peace trouble-maker.  Anti-reconciliation what-not.  Extremist. 

And who would respond this way?  Let’s not name names, but let us make a quick list of the main categories whose members can’t stop themselves from crying out ‘FOUL!’ if Sinhalese or Buddhists even suggest a historical audit regarding ethnic or religious communities, object to the bandying of myth as fact, or whispered, ‘we are fine with the use of terms such as multi-ethnic or multi-religious but would you mind trotting out numbers and percentages?’  

We have the liberals who chant “multi-ethnic, multi-religious” at the drop of a hat, call for the removal of clauses in the Constitution that they believe privilege Buddhism in word AND deed (tosh!).  We have self-labeled Marxists and Leftists who have long since abandoned class struggle and cling to those label perhaps to feel good about themselves even as they live political and personal lives that would make Marx turn in his grave. We have religious groups that call for a secular constitution, but who would never dare call the leaders of countries that are in name and practice theocracies based on their faith to do likewise. How could we forget those who draw salaries (big and small) from rights-advocating NGOs?  They, like the liberals and Marxists, would not be quiet.  

Certain diplomatic missions would not hesitate to issue statements expressing concern.  The US Embassy in particular will brief the Secretary of State in Washington.  The Under Secretary for South and Central Asian Affairs would have something to say, if not then and there, sometime later, perhaps during an official visit or on the sidelines of some multilateral conference.  The UNHRC will make note and include it in the carefully written (so as not to displease the Big Boys and Girls in the rights-abuse business) essays read out twice a year, once in Geneva and once in New York.  The Secretary General of the UN might also jot it down.  Channel 4 might even do a documentary!  

Racist.  Communalist. Chauvinist. Religious Fundamentalist. War monger.  Anti-Peace trouble-maker.  Anti-reconciliation what-not.  Extremist.  That’s how it is.    A lovely vocabulary for worthies from the above mentioned categories to draw from.  As and when, let us add.
Now let’s take C.V. Wigneswaran.  But wait, let me insert a necessary parenthesis here.  

[Wigneswaran is a politician.  He has to worry about elections.  Politicians like to promise what is impossible to deliver.  They will pray on anxieties.  They know what herd instinct is.  They will conjure specters made for foreboding.   They will say ‘We will demand on your behalf’ and that’s a fail-safe strategy: if demands are granted they can say ‘we did it’ and if not they will up the ante (remember the ‘little now, more later’ strategy of S.J.V. Chelvanayakam and Amirthalingam’s Batakotte (Vadukoddai) Resolution, and how it snowballed into a 30 year long war that delivered nothing except electoral victories for various ‘moderate’ Tamil parties?).  Wigneswaran needs to get elected.  He will say and has said ‘any old thing’.]

The issue here is not Wigneswaran doing the political thing.  It is about describing what he says and does, or rather a manifest reluctance do so by the part of the liberals, ‘leftists’, rights-fascinated NGO wallahs, diplomats with tender dispositions that threaten to fall apart at the slightest hint of the slightest hint of prejudice, important ladies and gentlemen in diplomatic and UN circles and the ‘liberal’ media of the West.  

Nothing.  Well, next to nothing.  At best they will express ‘concern’ and at worst they will use the term ‘extremism’ which was what was reserved for the Grandmaster of Terrorism, Velupillai Prabhakaran.  Shall we call them hypocrites?  Noooo!  That would be rude, noh?  Shall we whisper ‘complicity!’  Noooh!  They are gentlemen and ladies, noh?  Shall we say, ‘humbuggery’?  No.  Let’s just say, ‘we know’.  That’s enough. For now. 

But there’s another (new) ploy.  It goes like this: ‘there’s no point calling people names, it doesn’t help.  It’s the communalists who use those terms and they are a small number of people anyway.  The majority (of Sinhalese and Tamils, for example) are not intolerant. When some extremist does/says extreme things, we only make it worse if we call them racists, communalists or chauvinists.’

Wonderful.  But when last did these noble-of-heart step out of their comfort zones to call out those who call out those ‘rabid, extremist, chauvinistic, communal-minded racists among the Sinhalese or Buddhists’? When did they say, ‘please, let’s not use such ugly terms; it won’t help but will only make things worse’?  

Wigneswaran will do his thing.  He plays the script to perfection.  No issue.  Expected.  He made a lot of noise.  “Well, Prabhakaran made a bigger noise”, did someone say? He was outshouted, however, by the liberals, leftists, well-meaning (yeah, right!) diplomats, some loud people in Geneva, New York and Washington DC, and some high-minded ‘journalists’ operating from the UK.  I guess that's why it's called 'deafening silence'.  I feel sorry for him.  Sorry for Wigneswaran, that is.  

Malinda Seneviratne is a freelance writer.  Email: malindasenevi@gmail.com. Twitter: malindasene.